رئالیسم معنا گرا

احمق

eugene — Sun, 27 Jul 2008 21:35:07 GMT

هزار بار به همه گفته ام که این احمق فقط حرف چرت می زند و هر دفعه هیچ کس باورش نشده است؛ و هر دفعه فکر کرده ام که اشتباه می کنم و بعد دوباره به همان نتیجه رسیده ام، مثل همین الآن.

آخر اگر کمی در لفافه حرف می زد دفاع بقیه از او طبیعی به نظر می رسید، اما حرف هایش به صورت مشخصی احمقانه است، چرت است.

به نظر من همه مثل خود من چرت بودن حرف های این احمق را قبول دارند اما در مقابل بقیه از آن دفاع می کنند، حتی خود من هم همین کار را می کنم. بقیه را نمی دانم اما من خودم هدفم از این کار این است که موضوع را به خودم بقبولانم.

با این حال حتی خودم هم، که بین اطرافیانم، صریح تر از همه راجع به چرت بودن حرف های این احمق حرف می زنم، گاهی اوقات که در خلوت، عمیقانه به این موضوع فکر می کنم به این نتیجه می رسم که شاید خیلی هم حرف هایش احمقانه نباشد.

در هر حال با این روالی که طی می شود - جدا از گفته ی معروف : " حتی هر حرف چرتی هم حکمتی در پشت خود دارد " - به نظر می رسد گفته های او خیلی هم چرت نیستند، بله، هیچکدام از حرف های او چرت نیستند!

جاسوس

eugene — Sat, 26 Jul 2008 12:33:24 GMT

پیش نوشت : آثار هرکس نه نشان دهنده ی تغییرات زندگی او بلکه یکسره خود زندگی اوست. مسلما پریشان حالی ِ وبلاگ من نیز دلیلی جز پریشان حالی و بلاتکلیفی من در سیل عجیب و غریب تغییرات، مشکلات و تازه های دوره های مختلف زندگی است که برای من همه ی این دوره های مختلف همزمان شده اند. نویسنده ی وبلاگی با تعداد خوانندگان قابل چشمپوشی! شاید نوشته هایش تنها برای تخلیه ی انباشته ی درون ذهنش باشد! پس چه فرقی می کند که داستان بنویسی یا مینیمال!

***********

کیف را داد و گفت : "فکر کنم به من مظنون شده اند، باید کاری کنم" افسر آمریکایی گفت : "شما متخصص هستید، این ها را که من نباید بدانم" جاسوس خنده اش گرفت، چند هفته پیش هم سرهنگ ژاپنی دقیقا همین جواب را به او داده بود. گفت : "می دانم، خواستم در جریان باشید."

مدت زیادی بود که کارش همین بود. به طرز باور نکردنی ای به نظر می رسید که هر دو طرف - هم آمریکا و هم ژاپن - می دانند چه اتفاقاتی در حال رخ دادن است اما این پذیرفتنی نبود، شاید ژاپن ضعیف بود و حاضر به پذیرش این موضوع، اما آمریکا چرا کاری نمی کرد؟ هر چه بود سحری در کار این جاسوس بود، شاید هم هیچ چیز نمی دانست و همه چیز به صورت شانسی اتفاق افتاده بود، اما به نظر من جاسوس همه چیز را به خوبی زیر نظر داشت.

افسر ژاپنی گفت : " بعد از این همه مدت همه اش همین؟ " جاسوس به یاد چند هفته پیش افتاد که سرهنگ آمریکایی به او گفت بود : " واقعا خیلی خوب کار می کنی، تا حالا کسی که مثل تو حرفه ای باشه با من کار نکرده بود " قیافه ای اسرار آمیز به خود گرفت، شاید عذاب وجدان گرفته بود، شاید هم در دل افسر ژاپنی را ریشخند می کرد.

در هر صورت شاید بی گناه ترین فرد این ماجرا همین جاسوس بوده باشد، همین جاسوس دو طرفه. بعد از همه ی این اتفاقات آیا می توان گفت تقصیر جاسوس بوده که بمب های اتمی ِ سرهنگ آمریکایی مردم ِ افسر ژاپنی را با خاک یکی کردند؟ نه جدا، آیا می توان گفت؟

این داستان هیچگونه سندیت تاریخی ندارد!!!

شبانه (اعتراف)

eugene — Wed, 16 Jul 2008 22:28:18 GMT

امروز روزی است که اعتراف خواهم کرد

اعترافی بس سترگ
سخنی که حتی از در خفا نوشتنش می هراسم
امروز روزی است که اعتراف خواهم کرد

شکنجه گاهی آماده
                          و شکنجه گری به غایت دانا
                شکنجه ای طاقت فرسا
                                              و رازی جانگداز
آری، امروز روزی است که اعتراف خواهم کرد

تقدم ِ ذاتی، حرکت ِ جوهری
                                  مفهوم ها چه پیچیده در هم می پیچند
                    به راستی چه کسی می داند که ما
                                                                   "که ایم و به چه کاریم؟ "

دنیایی آنقدر بزرگ
                      که ما در برابر آن هیچیم،
              ساخته شده از ذراتی آنقدر کوچک
                                                         که در برابر ما هیچند
زمانی از ازل به ابد
                       و عمری همچون چشم بر هم زدن
              پس ما چکاره ایم؟
                                       در تقاطع ِ ریز و درشت
                                                                   در ظلمت ِ ناتمام ِ یک پلک زدن

نکند ما دبیرانی باشیم
نویسندگانی اجیر ِ ارباب
تا هر یک حرفی به آخر تنها داستان ِ زیبا بیفزاییم

شاید بازیچه ای باشیم در دست ِ طفلی
به راستی که نمی دانیم
"که ایم و از کجاییم"

شکنجه ی سخت ِ تن
                            در دادگاه ِ خود
امروز روزی است که اعتراف خواهم کرد
                                                اعترافی بس سترگ
                                                                          که "که ایم و کجاییم"
آری امروز اعتراف خواهم کرد

نیمی گله مند ِ آمدن
                          نیمی ناامید ِ رفتن
                   این منم یا ماییم؟
                                        تقسیم شده به دو نیمه ی متضاد

چرخشی گم
                در میان ِ "نمی دانم" و "نمی توانم"
                                                          می ارزد آیا؟
                                                                         چنین ناامیدانه به مقتل رفتنی را!

از تو می پرسم
پیش از آنکه به جرم خود اعتراف کنم
از تو می پرسم

می پرسم "که ای"
                         و "کجایی"
                                       از تو می پرسم "به چه کاری؟"
پیش از آنکه به جرم خود اعتراف کنم
                                            [چند لحظه ی دیگر تحمل]
                                                                             شاید جواب دهی!!

اما چه کسی است شکنجه گاهی چنین آرمانی
دوام آورد؟

پس اعتراف می کنم
که چگونه به ناامیدی ِ خالص
امید بسته ام!

امروز، راز ِ ازلی را
                             برای شکنجه گر ِ ابدی فاش می کنم
           امروز، راز ِ بزرگ را
                                 برای خودم فاش می کنم

امروز روزی است
که اعتراف می کنم : "دوستت دارم"

پ ن : دوستان لطفا کاملا رمانتیک به قضیه نگاه نکنید

شعر

eugene — Mon, 07 Jul 2008 06:48:39 GMT

نغمه

به ياد ياران هميشه زنده

فرياد ِ عشقي تلخ

در هياهوي سكوت

شب‌نهادان

ملتمس ِ نجوايي كوچك كه از گلوي پرفرياد ِ‌ تو خارج شود

در فاصله‌ي دو تيغه‌ي شلاق و شمشير

شيريني‌ي ِ فرياد‌ كردن ِ عشقي تلخ

در هياهوي سكوت

شادترين آغاز براي تلخ‌ترين پايان

۱۷/۴/۱۳۸۷

امید و فرداد جلیلی

eugene — Wed, 02 Apr 2008 21:32:46 GMT

امروز که بعد از مدت ها آمده بودم خانه ی مادر بزرگم، از دیدنم تعجب کرده بود. برگشت و به من گفت : " چه عجب آقا فرداد؟ ازین طرفا اومدی؟ مدتی بود پیدات نشده بود... " من هم گفتم : " از خونه م فرار کردم اومدم پیشت ایندفعه، این امید همش منو اذیت می کنه " گفت : " امید؟ ... واللا من که هر وقت چیزی از امید شنیدم تعریفش بوده؟ آخه امید که تا حالا کسی رو اذیت نکرده بود. " با احساس بدی گفتم : " این امید که ... اون امید " گفت : "چه فرقی می کنه مادر، حالا مگه چی شده؟ " گفتم : " چی کار نکرده؟ تمام برنامه هام رو به هم زده، یه تصمیم درس نمی تونم بگیرم. هر وقت تصمیم می گیرم یه کاری کنم امید خرابش می کنه... اصلا انگار منو سر کار گذاشته... " مادربزرگم پیرانه حرفم رو قطع کرد : " سر کار گذاشته یعنی چی؟ این اصطلاحاتونو موقعی که با من حرف می زنی استفاده نکن... " منم گفتم : "مادر دوباره این بحث رو باز نکن، با اینا بهتر می شه حرف رو فهمید! " مادر بزرگم گفت : " من که این اصطلاحارو نمی فهمم. کی می خواد حرفتو بهتر بفهمه؟ دیوارا؟ " زیرلبی و با صدای آرام به طوری که مادر بزرگ به سختی توانست بشنود گفتم : " نمی دونم ... لابد دیوارا " بعد صدامو بلند کردم و گفتم : " اصلا ول کن این حرفارو، من دیگه رفتم، خدافظ "

بچه های اعماق

eugene — Wed, 26 Mar 2008 11:52:40 GMT

پیش نوشت : مدتیه ( ۲ ماهی می شه ) با چندتا از رفقای گرامی در حال ساختن فیلم هستیم.
دو سکانس اول فیلمنامه رو اینجا گذاشتم لطفا بخونید نظر بدید ( در این مورد که اصلا بقیه اش رو نگا می کردید یا نه )

توضیحات : نوشته های ایتالیکمنظر را توصیف می کنند، نوشته های بلد نام سکانس را و نوشته های بلد با فونت تاهما که بین دوتا [دی] قرار دارن دیالوگ هستن

بچه های اعماق

سکانس I

منظر : اتاق کوچکی با وسایلی معمولی یک دفتر اداری. مددکار اجتماعی پشت میز و محمد روبروی او روی صندلی نشسته است.

مددکار شروع به حرف زدن می کند و از محمد سوال می پرسد. همزمان تیتراژ شروع می شود، هیچ صدایی از صحنه پخش نمی شود، صدای دادستان حکم اعدام محمد را قراثت می کند. تیتراژ و صحبت ها همزمان با هم قطع می شوند. صحنه فید می شود.

سکانس II

منظر : پایانه ی اتوبوس درون شهری، بسیار خلوت است. بر روی دو صندلی میانی یکی از ردیف های 4 تایی صندلی، فرزاد و حسن نشسته اند.

محمد بدون توجه می آید و کنار فرزاد می نشیند. عرق کرده و لباس هایش خاکی است. با سرگردانی به اطراف نگاه می کند و بعد سرش از پشت به دیوار تکیه می دهد تا خستگی در کند. فرزاد که از بوی بدن او ناراحت شده بر می گردد چیزی بگوید اما دهانش باز می ماند، به طرف حسن بر می گردد و آهسته با اشاره ی کوچکی به محمد او را به سمت صندلی خالی هل می دهد، سپس خودش میرود و بر جای خالی حسن می نشیند. محمد با تعجب و با خستگی نگاهی به آن ها می کند، جریان را نمی فهمد، دوباره سرش را به دیوار تکیه می دهد. بعد از مدتی اتوبوس می آید. فرزاد و حسن بلند می شوند و به طرف اتوبوس می روند. حسن نگاه دوستانه ای به محمد می کند، اما محمد متوجه نمی شود. در همان حین محمد بلند می شود و به طرف اتوبوس می رود. با بی حواسی به فرزاد می خورد. فرزاد با عصبانیت به سمت او بر می گردد.

[دی] فرزاد : آخه چرا اینقد دلتون می خواد فحش بخورین؟ هر چی می خوام هیچی بهت نگم نمی ذاری...[دی]

سعی می کند چیز دیگری نگوید ولی دوباره عصبانی می شود

[دی] فرزاد : اصلا شماها آدم نیستین، اگه همونجا بوی گندتو تحمل نکرده بودم حالا نمی اومدی کثافتتو بمالی به من [دی]

فرزاد می رود، محمد که گویی تازه از خواب بیدار شده بعد از کمی مکث به دنبال او می رود.

شروع به کار دوباره

eugene — Tue, 25 Mar 2008 18:30:41 GMT

سلام

بعد از مدتی مدید قصد دارم دوباره شروع به آپ کردن وبلاگ کنم. تلاش خودم رو می کنم که مطالبم داستان نباشه ولی اگه داستان پروندم هم دیگه پروندم.

نتیجه منطقی : تو این مدت به این دلیل که از داستان نوشتن خودم خوشم نمی اومده آپ نمی کردم.

نتیجه ی سیاسی : تفکر انسان رشد می کنه

نتیجه ی من : حالم از این مسخره بازیا که همه در میارن به هم می خوره، نتیجه ی فلان نتیجه ی بهمان، جمع کنید بابا بساطتون رو

توضیح

eugene — Tue, 04 Dec 2007 15:38:18 GMT

متعجب نشید که چرا مقاله رو تو بلاگ داستان هام زدم! از اونجایی که خودم ترجمه کرده بودم به عنوان اثر ادبی خودم بود. ( پست زیری رو می گم )

داستان update4

eugene — Thu, 11 Oct 2007 07:00:18 GMT

طولانیه برین تو ادامه بخونین... اگر دلتون خواست. اگرم نخواست نرین.

شغل

eugene — Tue, 09 Oct 2007 13:39:18 GMT

دیگر به سنی رسیده بودم که دنبال شغلی بروم و زندگی ام را سر سامان ببخشم. همه ی افراد دور و برم شغلی پیدا کرده بودند و به زندگی اشان می رسیدند ، اما من هیچ کششی نسبت به شاغل شدن در خودم حس نمی کردم. گویی قبل از استخدام بازنشسته شده بودم. مردمی را می دیدم که ۳۰ سال کار می کردند و بازنشسته می شدند. اما این روند را درک نمی کردم ، هضم نمی کردم. مدت ها بود که برای خودم در خیابان های شهر می چرخیدم و می چرخیدم ف هر چند به دنبال شغلی نبودم... بی شغلی خودم را پذیرفته بودم.

همه چیز همین طور می گذشت تا آن آگهی را دیدم ، آن آگهی عجیب و غریب را که نوشته بود : " تنها یک هفته کار کافی است تا بهترین دوران بازنشستگی را داشته باشید" و در مورد شغلی عجیب توضیح داده بود. از سنگ بزرگی نوشته بود که سال های متمادی است در حرکت است ، حرکتی که آن موقع انرژی اش را باقی مانده ی زور افراد بازنشسته شده تامین می کرد و این آگهی من را به ادامه ی کار آن ها تشویق می کرد... رویای یک هفته کار ، آن هم این چنین لذت بخش من را به وجد آورده بود.

مدتی را به مرور خاطرات گذشتگان گذراندم ، خاطرات بازنشستگان. بازنشستگانی که اسم همه ی آنها بر روی این سنگ حک شده بود. از آن خاطرات چیز های زیادی فهمیدم از جمله آن که نزدیکی این شغل به بی شغلی و لذت بخش بودن خارق العاده و خارج از فهم این شغل مرا به سمت آن حرکت می داد.

تنها چیزی که من را آزار می داد این بود که آیا من ، می توانستم سرعت این سنگ را که در آستانه ی توقف بود به اندازه ی محسوسی افزایش دهم؟ جوابش مشخص بود.

...

در حالی که آگهی و دفترچه های خاطرات را در دست داشتم به راه افتادم

***

سال ها بعد ، او با دسته ای از دوستانش یک هفته از عمرشان را صرف حرکت دادن این سنگ کردند. و هر چند او هیچوقت نفهمید مقصد این سنگ کجاست اما حد اکثر تلاش خود را برای رساندن آن به مقصود کرد.

و همانطور که نزدیکترین دوستش می گفت ، وقتی داشتند اسمش را بر روی آن سنگ حک می کردند، هیچوقت مثل مردم از پایان یافتن شغلش افسوس نخورد ، شاید تنها مایه ی افسوسش در آن لحظه ی جاودان ، این بود که چرا ۱ نفر ، ۲۰۰ نفر دیگر ، چرا هزار نفر دیگر پیدا نمی شود تا این تکه سنگ کوچک را ، در راه مقصد به مقصود برساند.